็คือเขตศูนย์กลางของแคว้นแห่งหนึ่งแล้วล่ะ”
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นผู้จัดการคุ้นเคยกับสิ่งเหล่านี้อย่างยิ่ง จึงคาดเดาในใจว่าผู้จัดการผู้นี้จะต้องมิได้เป็นอย่างที่เขาพูด แต่เธอก็ไม่ได้สนใจเรื่องส่วนตัวของเขา
“ท่านรู้หรือไม่ว่าจะไปที่แดนชั้นกลางได้อย่างไร”
ผู้จัดการคิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์จะถามถึงแดนชั้นกลาง จึงเอ่ยว่า “ความสัมพันธ์ระหว่างแดนชั้นกลางกับเจ็ดแคว้นใต้มิสู้ดีนัก มีการไปมาหาสู่กันน้อยมาก”
“แต่ก็ต้องมีค่ายกลนำส่งไปบ้างกระมัง” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“มีน่ะมีอยู่หรอก แต่มิอาจเข้าไปในขุมอำนาจไม่กี่แห่งนั่นได้ตามใจชอบน่ะสิ” ผู้จัดการพูด
“ท่านบอกมาสิว่ามีขุมอำนาจไหนบ้าง” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ่งรู้สึกว่าผู้จัดการผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดามากขึ้นเรื่อยๆ เขารู้เรื่องราวภายนอกมากเกินไปเสียแล้ว
“ระยะนี้ย่อมต้องเป็นตำหนักว่านชิงอยู่แล้ว” ผู้จัดการพูดอย่างภาคภูมิใจในตัวเองอยู่บ้าง “ตำหนักว่านชิงเป็นขุมอำนาจที่ใหญ่ที่สุดในอาณาบริเวณแห่งนี้ ปกครองผืนน้ำแผ่นดินทางด้าน นนี้ ถ้าหากท่านอยากไปที่แดนชั้นกลาง ก็มีเพียงแค่การไปจากตำหนักว่านชิงเท่านั้น”
“ขุมอำนาจแห่งอื่นเล่า”
“นอกจากนี้ยังมีขุมอำนาจแห่งอื่นๆ ที่เหมือนกับตำห
