นกหลวนโมโหกับคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์จนแทบคลั่ง แต่ไม่ว่ามันจะเคลื่อนไหวอย่างไรก็มิอาจหลุดออกจากค่ายกลได้
“เจ้าอย่าเสียแรงเปล่าอีกเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์กระโดดขึ้นไปบนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่งแล้วพูดว่า “ถ้าหากเจ้ายังมิได้กลับไปที่รังของเจ้าก็อาจยังมีโอกาสหลุดออกจากค่ายกลของข้าได้ แต่ทั้งๆ ที่เจ้ารู้ว่าเคยมีคนมาแต่เจ้ากลับยังคงไม่สนใจ อัตตาของเจ้าจึงกลับกลายเป็นเป็นมือสังหารที่มาเอาชีวิตเจ้า”
นกหลวนแผ่กลิ่นอายเยียบเย็นดุจน้ำแข็งออกมาตลอดร่าง แววตาที่มองซือหม่าโยวเย่ว์เต็มไปด้วยความอาฆาต
เขาพูดได้ไม่ผิดเลย ตอนที่ตนกำลังกลับมาก็ได้กลิ่นอายมนุษย์แล้ว แต่มันถือว่าพลังยุทธ์สูงส่งจึงมิได้เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา ถึงขนาดที่มิได้ตรวจสอบด้วยว่ามีอันตรายอะไรหรือไม่
“เจ้าคิดจะเอาอย่างไรกันแน่” มันลองมาหลายครั้งก็พบว่าไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น จึงได้หยุดลง
“ข้าบอกแล้วว่าต้องการเจ้า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “มาเป็นสัตว์อสูรผูกพันธสัญญาของนาง”
“ไม่ได้หรอก” นกหลวนปฏิเสธอย่างหนักแน่น
“เจ้ามีทางเลือกอยู่เพียงสองทาง ถ้าหากไม่เลือกนาง เช่นนั้นก็ต้องเลือกความตายแล้ว” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“เช่นนั้นข้าเลือกความตายดีกว่า” นกหลวนพูดอย่างไ
