ี้ได้เช่นกัน!
“ในเมื่อเจ้าได้เริ่มต้นโจมตีก่อนแล้ว ข้าไม่ตอบแทนพวกเจ้าบ้างก็คงไม่ดี” ซือหม่าโยวเย่ว์เดินไปที่จุดศูนย์กลางของค่ายกลคุ้มกันแล้วบอกให้จัวหยางไป หลังจากที่เขาจากไปแล้วจึง ค่อยวางศิลาค่ายกลลงไปภายในร่องขนาดเล็กที่เขายืนเมื่อครู่
หลังจากศิลาค่ายกลถูกวางลงไปแล้ว ภายในค่ายกลคุ้มกันก็มิได้เกิดความเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด ทว่าด้านนอกกลับมีรัศมีสีขาวสายแล้วสายเล่าส่องประกายไม่หยุด หลังจากที่รัศมีสีขาวเหล่า านี้หายไปแล้ว คนของตระกูลเจี่ยงจึงค่อยกลายเป็นบ้าคลั่งขึ้นมา
“ย้ากกก ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย!” คนที่เยาว์วัยหน่อยฟาดฟันใส่สหายข้างกายในทันใด
“อาศัยเจ้าน่ะหรือจะมีปัญญาฆ่าข้า”
“ข้าเห็นเจ้าไม่เข้าตามานานมากแล้ว…”
“มารดาเจ้าเถอะ กล้าทำร้ายข้า วันนี้ข้าจะต้องฆ่าเจ้าให้ได้…”
“ใต้เท้าเจี่ยง ข้าถูกใจท่านมานานมากแล้ว มิสู้พวกเราอยู่ด้วยกันดีกว่าไหม” แม้กระทั่งเจ้าเมืองผู้นั้นก็เริ่มต้นพูดจาบ้าๆ บอๆ ขึ้นมาเสียแล้ว
“ไสหัวไป…”
คนเหล่านั้นบ้างก็พูดจาไร้สาระ บ้างก็โจมตีเข้าใส่คนข้างกาย ทุกคนล้วนใช้พลังอย่างสุดความสามารถ ราวกับอีกฝ่ายคือศัตรูคู่แค้นของพวกเขามาหลายชาติภพอย่างไรอย่างนั้น
เจี่ยงเฟยและเจ้าเมืองหย่งซินยืน
