าม
เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่เคลื่อนตัวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ซือหม่าโยวเย่ว์ก็ขมวดคิ้ว ดูเหมือนจำนวนคนจะมากกว่าที่เธอคาดคิดเอาไว้พอสมควรเลยทีเดียว
จัวหรานก็สัมผัสได้แล้วเช่นกัน สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนอย่างใหญ่หลวงแล้วเอ่ยว่า “จัวหม่า เจ้ารีบนำหินแร่เหล่านั้นหนีไปเร็ว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้นก็ห้ามกลับมา หลังจากกลับไปแล้วจงมอบหินแร่ให้กับท่านอาสามของเจ้า ให้แน่ใจว่าเขามอบให้สำนักพยัคฆ์สวรรค์”
เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ จัวหม่าจึงเอ่ยด้วยสีหน้าซีดขาวว่า “ท่านพ่อ ตระกูลเจี่ยงส่งคนมามากมายเลยใช่หรือไม่”
“อย่างน้อยก็มีระดับราชาเทพขั้นสูงสองคน” จัวหรานกล่าว
เขาเองก็มีพลังยุทธ์ระดับราชาเทพขั้นสูง แต่ถ้าหากอีกฝ่ายมีมาสองคน เช่นนั้นพวกเขาก็ย่อมมิใช่คู่ต่อสู้อย่างแน่นอน
“ฮ่าๆๆ ดูเหมือนว่าประสาทสัมผัสของเจ้าจะฉับไวดีเหลือเกินนะ!” เสียงหนึ่งก้องสะท้อนอยู่ภายในป่าเขา ทำให้คนมิอาจบอกทิศทางได้อย่างชัดเจน
“คิดหนีหรือ วันนี้พวกเจ้าหน้าไหนไปไม่รอดแล้ว!”
เงาร่างหลายสายออกมาจากในป่าแล้วล้อมพวกเขาเอาไว้
ซือหม่าโยวเย่ว์เห็นพวกเขาเดินทางแล้วรู้สึกว่าในส่วนนี้ของเบื้องบนไม่สะดวกเอาเสียเลย เพราะกฎเกณฑ์ฟ้าดินไม่เหมือนกัน
