างเจ้า ช่างชวนให้ข้าคลื่นเหียนเสียจริง”
“หึๆ หนุ่มน้อย รอให้เจ้าตกอยู่ในเงื้อมมือข้าแล้ว ต่อให้เจ้าจะรู้สึกคลื่นเหียนอย่างไรอีกก็ไร้ประโยชน์ สิ่งที่ข้ามีก็คือวิธีทำให้เจ้าสุขสม” เจ้าเมืองหย่งซินยิ้มอย่างลามก
“เช่นนั้นก็มาดูกันว่าเจ้าจะมีชีวิตอยู่พ้นผ่านวันนี้ไปได้หรือไม่แล้วค่อยว่ากันเถิด” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพร้อมรอยยิ้มเย็นชา
เจี่ยงเฟยเห็นท่าทางของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วรู้สึกว่ามีความผิดปกติอยู่บ้าง กลิ่นอายอันตรายสายหนึ่งเกาะกุมจิตใจ
“เจ้าเป็นใครกัน”
เขามิใช่คนของตระกูลจัว และมิได้มีระลอกคลื่นพลังวิญญาณอันยิ่งใหญ่นัก แต่กลับทำให้ตนไม่สงบอย่างยิ่ง
“ข้าหรือ ข้าคือคนที่จะมาเอาชีวิตของพวกเจ้าน่ะสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้ม ราวกับเทพแห่งความตายท่ามกลางความมืดมิด
เธอใส่พลังวิญญาณสายหนึ่งเข้าไปในบริเวณที่ตนนั่งเมื่อครู่ ลำแสงอันเรืองรองสว่างขึ้นมาท่ามกลางป่าไม้ พุ่งผ่านความมืด ตรงขึ้นสู่หมู่เมฆ
ท่ามกลางความตกใจของทุกคน ระลอกคลื่นสายหนึ่งห่อหุ้มคนตระกูลจัวเอาไว้ภายในจนหมด
จากนั้น ระลอกคลื่นขนาดใหญ่กว่าก็โอบล้อมทั้งผืนป่าเอาไว้ ทุกคนถูกกักเอาไว้ข้างใน มิอาจหนีไปได้
……………………………..
