งเฮอะเยียบเย็น
จัวหรานเห็นท่าทีสงบนิ่งของซือหม่าโยวเย่ว์ จึงเกิดความประหลาดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง
เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งมากมายถึงเพียงนี้ แต่เขากลับไม่มีความประหม่าเลยแม้แต่น้อย เขายังมีหลักประกันอันใดอีกอย่างนั้นหรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์ลุกขึ้นจากพื้นอย่างไม่รีบร้อน เธอปัดเศษหญ้าบนตัวแล้วเอ่ยว่า “ประมุขตระกูลจัว ในเมื่อพวกท่านช่วยชีวิตข้าเอาไว้หนหนึ่ง วันนี้ข้าก็จะตอบแทนบุญคุณคราวนี้ของพวกท่าน”
“เจ้าน่ะหรือ” จัวหรานเห็นท่าทางมั่นใจในตัวเองของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็ไม่รู้ว่าจะเชื่ออีกฝ่ายดีหรือไม่
แต่นอกจากเชื่อในตัวซือหม่าโยวเย่ว์แล้ว พวกเขาก็ไม่มีหนทางอื่นใดอีก
“โยวเย่ว์ เจ้ามีวิธีจริงๆ หรือ” จัวหม่ามองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างไม่แน่ใจ
สองวันมานี้ตนอยู่ค่อนข้างใกล้ชิดกับซือหม่าโยวเย่ว์ จึงรู้ว่าพลังยุทธ์ของเขายังไม่ฟื้นฟู และอีกฝ่ายก็เป็นผู้ที่ร้ายกาจยิ่งกว่าบิดาของตน แล้วเขาจะมีวิธีจริงๆ น่ะหรือ
ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มให้จัวหม่าแล้วเอ่ยว่า “เจ้าวางใจเถิด คืนนี้พวกเจ้าทุกตนจะปลอดภัย”
พอพูดจบเธอก็มองเจ้าเมืองหย่งซินผู้นั้นแล้วเอ่ยว่า “สิ่งที่ข้ารังเกียจที่สุดก็คือการมีคนหยามข้า โดยเฉพาะคนอย่
