อพลางกลืนน้ำลายไม่หยุดหย่อน
เจ้าเด็กผู้นี้ช่างหล่อเหลาเกินไปแล้วจริงๆ น่ามองยิ่งกว่าบรรดาคนที่เขาเลี้ยงเอาไว้ในบ้านเหล่านั้นเป็นร้อยเท่า
เขาคิดไม่ถึงว่ามาที่นี่แล้วจะได้พบพานกับคนเช่นนี้ เขาพบตัวซือหม่าโยวเย่ว์ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาใกล้แล้ว บุคลิกอันล้ำเลิศนั้นทำให้ตนสติกระเจิงในทันที จนแทบอดใจพาเขากลับไปเสพสุขสักยกหนึ่งไม่ไหว
เจี่ยงเฟยถึงได้เพิ่งสังเกตเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ในตอนนี้ เขาเองก็ตกตะลึงเพราะรูปลักษณ์ของซือหม่าโยวเย่ว์ไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นท่าทางหลงใหลเช่นนั้นของเจ้าเมืองหย่งซิน จึงเอ่ยว่า “ท่านวางใจเถิด อีกประเดี๋ยวค่อยยกเขาให้ท่านแล้วกัน”
“ขอบคุณใต้เท้าเจี่ยงที่ทำให้สมปรารถนา” เจ้าเมืองมองไปทางซือหม่าโยวเย่ว์อย่างตื่นเต้น แววตาหื่นกระหายนั้นทำให้เธอเกิดความคลื่นเหียน
จัวหม่าก็เห็นแล้วเช่นกัน นางจึงเอ่ยกับซือหม่าโยวเย่ว์อย่างขอโทษขอโพยว่า “ขอโทษด้วยนะ คิดไม่ถึงว่าจะนำพาความยุ่งยากมาให้เจ้า”
“อย่ากังวลใจไปเลย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างเรียบเรื่อย มิได้วิตกกังวล กระวนกระวาย หรือหวั่นกลัวเลยสักนิด
“เฮอะ บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าให้ปล่อยเขาไป ตอนนี้เป็นอย่างไร ต้องตาเข้าเสียแล้ว!” จัวหยางส่งเสีย
