เจ็บ…
นี่คือสิ่งที่ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกได้ชัดเจนที่สุดหลังฟื้นคืนสติมา
ความเจ็บปวดในคราวนี้แทบจะเทียบเคียงได้กับตอนที่ถูกฟ้าผ่าเมื่อคราวก่อนเลยทีเดียว แต่ผลที่ตามมานั้นสาหัสกว่าตอนได้รับบาดเจ็บในคราวก่อนมากนัก
เธอพบว่านอกจากอาการบาดเจ็บบนร่างกายแล้ว เพราะได้รับบาดเจ็บในห้วงอากาศ จึงทำให้การรับสัมผัสต่อห้วงมิติของตนปั่นป่วนไปชั่วขณะด้วย จนเธอถึงกับสูญเสียความเชื่อมโยงกับแหวนเก็บวัตถุและเจดีย์วิญญาณไปเลยทีเดียว!
หรือพูดได้ว่าพวกเป่ยกงถังที่อยู่ข้างในไม่อาจออกมาได้แล้ว!
หัวใจเธอตื่นตระหนกไปชั่วครู่ แต่ตนเองก็อ่อนแอเป็นอย่างยิ่ง ฟื้นขึ้นมาได้แค่ชั่วครู่เท่านั้น ก็ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง
เมื่อสติของเธอฟื้นคืนกลับมา เธอก็รับสัมผัสเจดีย์วิญญาณในทันใด หลังจากที่พบว่าเชื่อมต่อกับมันได้แล้ว เธอจึงค่อยวางใจลง
โชคดีที่แม้ว่าตอนนี้จะยังเปิดเจดีย์วิญญาณและแหวนเก็บวัตถุไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังเชื่อมต่อได้แล้ว แสดงว่าตนกำลังฟื้นฟู อีกไม่นานก็น่าจะเปิดเจดีย์วิญญาณได้แล้ว
เธอรู้สึกว่าลำคอที่แห้งผากมีน้ำเย็นหล่อเลี้ยง ร่างกายที่ร้อนรุ่มราวไฟเผาก็สบายขึ้นมาไม่น้อย หนังตาอันหนักอึ้งจึงค่อยๆ ลืมขึ้นม
