าอย่างช้าๆ
“เจ้าฟื้นแล้วหรือ” น้ำเสียงใสกังวานดังขึ้นข้างกายเธอ
ซือหม่าโยวเย่ว์รู้สึกร่างกายสั่นไหวคล้ายว่าตนอยู่บนรถม้า ใบหน้าตรงหน้างามพิสุทธิ์ ดวงตาทั้งสองระยิบระยับราวกับแสงดาว
เธอยังมิได้เอ่ยวาจา หญิงสาวผู้นั้นก็กระซิบเรื่องที่เธออยากรู้ออกมาเสียแล้ว
“ข้าชื่อจัวหม่า บิดาข้าชื่อจัวหราน เมื่อสองวันก่อนพวกเราพบเจ้าที่ทะเลทราย ตอนนั้นเจ้าเกือบจะถูกทรายกลบฝังทั้งเป็นอยู่แล้ว ตอนนี้พวกเราออกมาพ้นเขตทะเลทรายแล้ว กำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองหย่งซิน”
พวกนางเป็นคนช่วยเธออย่างนั้นหรือ
“ขอบคุณนะ” เธอเอ่ยปากพูด น้ำเสียงแหบพร่าไม่น้อย
“เจ้าอย่าเพิ่งพูดเลย ท่านพ่อข้าให้เจ้ากินยาวิเศษแล้ว แต่ระดับขั้นมิได้สูงมาก ดังนั้นร่างกายเจ้าจึงยังไม่สู้ดีนักหรอก” จัวหม่ากล่าว “มา ดื่มน้ำอีกหน่อยสิ”
จัวหม่ายกน้ำมาจ่อที่ปากซือหม่าโยวเย่ว์ แล้วให้เธอดื่มสองคำ
อันที่จริงเมื่อนางเห็นบาดแผลของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง บิดาของนางบอกว่าร่างกายของซือหม่าโยวเย่ว์แทบจะถูกฉีกทึ้งไปทั้งร่างอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะให้เธอกินยาวิเศษแล้ว แต่นั่นเป็นเพียงยารักษาอาการบาดเจ็บขั้นสามเท่านั้น สำหรับบาดแผลที่สาหัสถึงเพี
