ยงนี้ จะได้ผลหรือไม่ก็ยังไม่รู้เลย
แต่สองวันมานี้อาการบาดเจ็บของเธอกลับฟื้นฟูอย่างรวดเร็วชนิดที่มองเห็นได้ด้วยตาจนทำให้ทุกคนตกตะลึง แม้กระทั่งจัวหรานก็ยังอุทานว่าน่าอัศจรรย์นัก
ซือหม่าโยวเย่ว์ดื่มน้ำ จัวหม่าอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็มิได้พูด เพียงแค่เอ่ยว่า “เจ้าพักผ่อนให้ดีๆ เถิด พวกเรายังมีเวลาอีกหลายวันกว่าจะไปถึงเมืองหย่งซิน ข้าออกไปก่อนละนะ”
พอพูดจบนางก็ยิ้มให้ซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนจะเปิดม่านรถออกไป
ซือหม่าโยวเย่ว์รอให้นางออกไปแล้วจึงลองรับสัมผัสการเชื่อมต่อกับเจดีย์วิญญาณอีกครั้ง หลังแน่ใจแล้วว่าไม่มีปัญหาอะไรจึงค่อยเก็บความนึกคิดกลับมาแล้วนึกย้อนไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
ตั้งแต่ห้วงมิติเกิดความเปลี่ยนแปลง จนถึงตอนที่เธอแหวกห้วงอากาศออกมานั้นเกิดก่อนหลังห่างกันแค่ไม่ถึงหนึ่งนาที แต่ตนกลับได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้ นอกจากนี้สภาพกายของเธอประสบกับการเคี่ยวกรำในช่วงหลายปีมานี้จนเทียบเคียงได้กับสัตว์อสูรวิเศษ แข็งแกร่งกว่ามนุษย์ทั่วไปไม่รู้กี่เท่า ถ้าหากเป็นมนุษย์คนอื่น เกรงว่าคงถูกฉีกกระจุยไปตั้งแต่ชั่วขณะนั้นแล้ว
โชคดีที่เธอถือเข็มทิศแยกโลกเอาไว้ในมือตั้งแต่แรก ปฏิ
