นอาณาเขตของตระกูลเจี่ยงแล้ว ถ้าหากพาเขาไปด้วย อาจจะทำให้เขาต้องพลอยลำบากไปด้วยก็ได้” จัวหรานพูด
“แต่ท่านพ่อ เขามีรูปโฉมน่ามองถึงเพียงนั้น และเจ้าเมืองหย่งซินนั่นก็ยิ่งชอบพอบุรุษอยู่ด้วย เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสนัก ถ้าหากพวกเราทิ้งเขาไว้ในเมืองก็คงไม่ดีเท่าไหร่นักกระมัง” จัวหม่าพูดอย่างไม่เห็นด้วย
“แต่เมื่อวานพวกเราเพิ่งได้ข่าวมาว่าตระกูลเจี่ยงกำลังสกัดพวกเราอยู่ระหว่างทาง ถ้าหากพวกเราพาเขาไปด้วย จะไม่กลายเป็นตัวถ่วงหรอกหรือ หรืออาจถูกเขาถ่วงจนตาย แล้วจะทำเช่นไรเล่า” จัวหยางพูด
“จัวหยาง เจ้าหุบปากเสีย!” จัวหม่าตวาดเสียงต่ำ “เขาเป็นคนที่พวกเราช่วยเอาไว้ แล้วเจ้ามาพูดจาเช่นนี้ได้อย่างไร ถ้าหากพวกเราต้องตายไปจริงๆ เช่นนั้นก็เป็นเพราะพวกเราด้อยความสามารถเอง จะไปโทษผู้อื่นได้อย่างไรกัน!”
“จัวหยาง ศิษย์พี่หญิงของเจ้าพูดได้ถูกต้อง เจ้าอย่าไปพูดเช่นนี้ต่อหน้าผู้อื่นเขาล่ะ” จัวหรานพูด “ใช่แล้ว คุณชายผู้นี้ชื่ออะไรหรือ”
“ไอ้หยา ข้าลืมถามไปเลย” จัวหม่าตีหน้าผากคราหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างกังวลใจ
“เฮอะ ข้ามิได้พูดพล่ามไร้สาระเสียหน่อย” จัวหยางพูด “คนผู้นั้นปรากฏตัวขึ้นกลางทะเลทรายอันร้างไร้ผู้คนอย่างไม่มีปี่
