มีขลุ่ย นอกจากนี้พวกเรายังสัมผัสระลอกคลื่นพลังวิญญาณบนร่างเขามิได้อีกด้วย แสดงว่าเขาต้องมิใช่ปรมาจารย์วิญญาณ พวกเราพาคนธรรมดาผู้หนึ่งมา หากมิใช่เป็นตัวถ่วงแล้วจะเป็นอะไรได้อีกเล่า”
“จัวหยาง เจ้ารักตัวกลัวตาย ก็หนีไปเสียตอนนี้เลยสิ อย่ามาอยู่กับพวกเราอีก!” จัวหม่าพูดอย่างโมโห
จัวหยางคือศิษย์น้องของจัวหม่า ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ความสัมพันธ์ระหว่างศิษย์พี่น้องทั้งสองจะไม่ดีนัก แต่ก็ไม่เคยด่าว่าเขาเช่นนี้มาก่อนเลย ตอนนี้ถึงกับตะคอกเขาเพราะคนนอกคนหนึ่ง ทำเอาเขาเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาในทันใด
“เขามันก็แค่ไอ้หน้าขาวคนหนึ่งเท่านั้น เหตุใดท่านจึงต้องปกป้องเขาถึงขนาดนี้ด้วยเล่า ข้าก็แค่คิดถึงความปลอดภัยของทุกคนเท่านั้นเอง! ท่านคิดจะทำร้ายชีวิตทุกคนเพียงเพราะไอ้หน้าขาวคนหนึ่งอย่างนั้นหรือ”
“เจ้าพูดจาเหลวไหล!” เพลิงโทสะของจัวหม่าลุกโชนขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางปล่อยเขาทิ้งไว้ที่เมืองหย่งซินแน่! ข้าไม่เห็นด้วย”
จัวหรานคิดไม่ถึงว่าบุตรสาวของตนจะยืนกรานเช่นนี้ จึงคิดใคร่ครวญแล้วเอ่ยว่า “เช่นนี้แล้วกัน พวกเราผ่านเมืองหย่งซินไปยังสถานที่สักแห่งค่อยปล่อยเขาลงแล้วกันนะ”
“เฮอะ…” จัวหม่าส่งเสียงเฮอะเยียบ
