เย็น นับได้ว่าเห็นด้วยกับความคิดของจัวหราน เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าหากอยู่ข้างนอกก็จะต้องเห็นใบหน้าของจัวหยาง นางจึงเปิดประตูรถเข้าไป
คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเย่ว์มิได้นอนหลับอยู่ เมื่อเห็นแววตาเข้าใจของเธอ จัวหม่าจึงรู้สึกผิดอยู่บ้าง แล้วเอ่ยว่า “เรื่องนั้น ศิษย์น้องผู้นี้ของข้าก็มีนิสัยเช่นนี้แหละ เจ้าอย่าไปใส่ใจเขาเลย”
“ซือหม่าโยวเย่ว์” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด
“หืม” จัวหม่าสะดุ้งคราหนึ่ง ถึงค่อยเข้าใจว่าซือหม่าโยวเย่ว์กำลังพูดชื่อตัวเองอยู่ จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “โยวเย่ว์ เจ้ามาปรากฏตัวในทะเลทรายได้อย่างไรกัน แล้วได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร บ้านช่องเจ้าอยู่ที่ไหนหรือ”
ถึงแม้ว่าหลังจากเห็นแววตาทั้งสองของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วจะรู้ว่าเธอเป็นคนดี แต่ก็ยังอยากรู้สาเหตุที่เธอได้รับบาดเจ็บอยู่ดี
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหุบเขามารเทพอยู่ไกลจากที่นี่ไหม” ซือหม่าโยวเย่ว์ถาม
“หุบเขามารเทพหรือ ที่นี่ไม่มีหุบเขามารเทพเสียหน่อย” จัวหม่าเอ่ยตอบ
……………………………………
