หลังจากไปได้หนึ่งเดือน ซือหม่าโยวเย่ว์ก็กลับไปยังตระกูล เมื่อเห็นเธอกลับมา หัวใจที่ลอยคว้างของทุกคนจึงค่อยคลายลง
“ขอโทษด้วย ที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง” ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มอย่างขอโทษขอโพยให้ทุกคน
“เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” ซือหม่าโยวหลินพูด
ทุกคนตกลงกันโดยปริยายที่จะไม่ถามว่าเธอไปไหนมา ทั้งยังไม่ถามสาเหตุที่เธอสูญเสียการควบคุมด้วย เพียงแค่ดีใจที่เธอกลับมาเท่านั้น แต่เพียงไม่นานก็ดีใจไม่ออกเสียแล้วเพราะเธอพูดว่ า “อีกครึ่งปีข้าจะไปจากที่นี่ มุ่งหน้าไปยังดินแดนโบราณ”
เธอกำลังจะจากไปแล้ว ซึ่งหมายความว่าอีกหลายปีข้างหน้าจะมิได้พบเธออีกแล้วซึ่งบางทีอาจหมายถึงชั่วชีวิต
ซือหม่าโยวเย่ว์บอกการตัดสินใจของตนจบแล้วก็กลับไปยังเรือนของตน ปล่อยให้คนกลุ่มหนึ่งคิดไปต่างๆ นานา
ที่เธอพูดเช่นนี้ก็เพื่อให้ทุกคนเตรียมตัวเตรียมใจกับการจากไปของเธอ อีกอย่างก็คือเป็นการบอกให้ผู้ที่ต้องการไปกับตนฝึกยุทธ์ให้ดีๆ ตนมิอาจรอคอยพวกเขาได้ หากไปไม่ถึงระดับ เทพก็มิอาจพาพวกเขาไปด้วยได้ ด้วยเหตุนี้พวกซือหม่าโยวฉิง จึงพากันฝึกยุทธ์อย่างเอาจริงเอาจัง ซึ่งทำให้พวกเขาแต่ละคนทยอยกันเลื่อนไปถึงระดับเทพได้ภายในครึ่งปีจริงๆ
แน่นอนว่าพวกเขา
