ตอนที่อูหลิงอวี่ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ก็เป็นเวลาหลายวันหลังจากนั้นแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์นั่งอยู่บนเก้าอี้โยก พร้อมกับอุ้มเจ้าคำรามน้อยเอาไว้แล้วพูดอะไรบางอย่างกับมัน
เห็นสีหน้าของเธอกลับมาเหมือนเช่นก่อนหน้านี้แล้ว แต่นัยน์ตายังมีความเศร้าโศกและอาฆาตแค้นซ่อนเร้นเอาไว้
“ถ้าหากท่านยังไม่ปรากฏตัวอีก ข้าจะพังที่นี่แล้วนะ” เธอสัมผัสได้ว่าเขาปรากฏตัวจึงเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“สถานที่แห่งนี้ของข้าไม่ดีหรือ” อูหลิงอวี่เดินเข้าไปหา
“ดีสิ ดีเกินไปด้วยซ้ำ ก็เลยอยากทำลายทิ้งเสีย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ข้าเห็นเครื่องยาและสิ่งล้ำค่าเหล่านั้นของท่านแล้วอิจฉาริษยานัก อยากทำลายทิ้งให้หมดเลย”
“อยากทำลายก็ทำลายไปสิ เจ้ามีความสุขก็พอแล้ว” อูหลิงอวี่พูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ศิษย์พี่ ท่านช่างใจกว้างเสียจริง” เธอยิ้ม แต่เสียดายที่ดวงตามิได้ยิ้มไปด้วย
“ข้ามีเจ้าเป็นศิษย์น้องเพียงคนเดียว ไม่ใจกว้างกับเจ้าแล้วจะให้ไปใจกว้างกับใครเล่า” อูหลิงอวี่พูด “ตอนนี้เจ้ากลับเป็นปกติแล้วหรือ”
ซือหม่าโยวเย่ว์ก้มหน้า นัยน์ตามีแววเยือกเย็นวาบผ่าน
กลับเป็นปกติอย่างนั้นหรือ เธอจะยังกลับเป็นปกติอีกได้อย่างไรกัน กลัวแต่ว่าชั่วชีวิตนี้
