เธอคงต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความสำนึกผิดเสียแล้ว
“ข้าอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้วหรือ” เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เก็บซ่อนความรู้สึกของตนเรียบร้อยแล้ว
หลายวันมานี้เธออยู่กับความโศกเศร้าและสำนึกผิดมาโดยตลอด อารมณ์ค้างไปทีก็นานเป็นวันสองวัน และที่นี่ก็ไม่มีพระอาทิตย์ขึ้นพระจันทร์ตกเสียด้วย เธอจึงไม่รู้เลยว่าตนเองอยู่ที นี่มานานเท่าไรแล้ว
“ก็ไม่นานหรอก เพิ่งจะแค่สิบกว่าวันเท่านั้น” อูหลิงอวี่พูด
ถึงแม้ว่าเขาจะมิได้อยู่ภายในโลกย่อส่วน แต่ที่นี่ก็เชื่อมต่อกับเขา เขารู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของอารมณ์เธอได้อย่างชัดเจน
ซึ่งจุดนี้มิได้แตกต่างอะไรกับเจดีย์วิญญาณเลย
“สิบกว่าวันแล้วหรือ…” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบตัวเจ้าคำรามน้อย “พวกท่านปู่คงเป็นห่วงข้าแย่แล้ว”
“จะกลับไปแล้วหรือ” อูหลิงอวี่ถาม
“รอก่อนเถิด” ถึงแม้ซือหม่าโยวเย่ว์จะรู้ว่าพวกเขาเป็นห่วงตนอยู่ แต่ตนกลับไม่รู้ว่าพอกลับไปแล้วจะเล่าเรื่องนี้ให้พวกเขาฟังอย่างไรดี
“ข้าไปหาตำราจำนวนหนึ่งกลับมาให้เจ้า” อูหลิงอวี่ก็มิได้รบกวนการตัดสินใจของเธอ แล้วนำตำราหลายเล่มมามอบให้เธอ “ตำราเหล่านี้ล้วนเป็นวิธีการบำเพ็ญและข้อควรระวังสำหรับระดับเ เทพขึ้นไป รวมทั้งท
