ักษะวิญญาณจำนวนหนึ่ง”
ซือหม่าโยวเย่ว์รับตำรามาพลางเอ่ยว่า “ขอบคุณนะ”
เธอในชาติก่อนย่อมไม่เคยคิดว่าจะมีวันหนึ่งที่ตนได้สัมผัสใกล้ชิดกับเขาเช่นนี้ ถึงขนาดที่กลายเป็นศิษย์น้องของเขา และกลายเป็นเจ้าหุบเขาน้อยแห่งหุบเขามารเทพได้
เธอจำตอนที่พบหน้าเขาในคราวนั้นได้ เขาคือผู้วิเศษที่แสนสูงส่ง ส่วนเธอเป็นคุณหนูของตระกูลที่เกาะติดอยู่ภายใต้ขุมอำนาจแห่งหนึ่ง
ในตอนนั้นเธอรู้สึกว่าถึงแม้เจ้าคนผู้นี้ภายนอกจะดูศักดิ์สิทธิ์หาใดเปรียบ แต่ภายในกลับมิใช่คนอ่อนโยนแต่อย่างใด
“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่หรือ” อูหลิงอวี่เห็นเธอมองค้างอยู่ที่ตนด้วยแววตาแปลกประหลาดอยู่บ้างจึงเอ่ยถามขึ้น
“ไม่มีอะไรหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด ก่อนจะถามเพื่อเปลี่ยนหัวข้อว่า “นี่ท่านไปไหนมาน่ะ”
“กลับไปที่หุบเขาในน่ะ” อูหลิงอวี่พูด “ระหว่างนั้นก็ไปถามเรื่องของเจ้ากับตาเฒ่ามาด้วย”
ก็ใช่ พวกเขาย่อมไม่มีตำราพื้นฐานการฝึกยุทธ์เช่นนี้กับตัวอยู่แล้ว คิดจะหาให้นาง ถ้าไม่กลับไปที่ตำหนักผู้วิเศษ ก็ต้องกลับไปที่หุบเขามารเทพ
แต่เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เธอไม่ต้องการตำราเหล่านี้อีกแล้ว แต่เธอก็ยังรับมา ในภายหน้าพวกเป่ยกงถังจำเป็นต้องใช้อย่างแน่นอน
“ท่านอาจา
