จึงโชคดีรอดมาได้ แต่ในตอนที่ฟื้นขึ้นมากลับเผชิญหน้ากับเจ้านายที่จำตนไม่ได้เสียแล้ว
นอกจากนี้เพราะเธอจำเรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้ มันจึงมิได้เล่าเรื่องความแค้นที่ถูกล้างผลาญตระกูล ที่เห็นคนใกล้ชิดตายไปกับตาให้เธอฟัง แบกความรับผิดชอบเอาไว้เพียงผู้เดียวเท่านั้น
“เจ้านาย เจ้าจำได้หมดแล้ว” เจ้าคำรามน้อยก็หลั่งน้ำตาด้วยเช่นกัน เพราะซือหม่าโยวเย่ว์ฟื้นคืนความทรงจำ และเป็นเพราะความเจ็บปวดใจที่ถูกผลาญล้างตระกูลในตอนนั้นด้วย
“จำได้หมดแล้ว จำได้ทั้งหมดเลย เป็นเพราะข้า เป็นเพราะข้าทั้งนั้น…” ซือหม่าโยวเย่ว์ลูบตัวเจ้าคำรามน้อย กอดมันเอาไว้พลางร้องไห้อย่างมิอาจควบคุม
อูหลิงอวี่อยู่นอกประตูตลอดโดยมิได้จากไปไหน เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ดังมาจากข้างในก็ขมวดคิ้ว ต่อมาจึงถอนหายใจแล้วหายตัวจากไป
………………………………
