หลังจากเมฆกัลป์ฟาดใส่ซือหม่าโยวเย่ว์แล้วจึงสลายไปอย่างอิ่มเอมใจ
ทุกคนเห็นสภาพดำเมี่ยมของซือหม่าโยวเย่ว์แล้วอดเบ้ปากมิได้
ตลอดทั้งร่างไม่มีส่วนใดที่สมบูรณ์เลย และมีกลิ่นเนื้อจางๆ โชยมา
ถ้าหากมิใช่เพราะยังสัมผัสกลิ่นอายชีวิตของเธอได้ ทุกคนคงต้องคิดว่าเธอถูกสายฟ้าสายสุดท้ายนั่นฟาดตายเสียแล้ว
สิ่งนี้ช่างน่าอนาถเกินไปสำหรับหญิงสาวคนหนึ่ง!
“แค่กๆ โยวฉิง พวกเจ้าเข้าไปจัดการนางหน่อยสิ” ซือหม่าไท่กล่าว
บอกว่าจัดการ แต่ความจริงแล้วก็คือให้สวมเสื้อผ้าสักชุดบนร่างเธอ
สภาพของเธอในตอนนี้ ทำให้ทุกคนไม่กล้าแตะต้องเธอ กระแสไฟฟ้าที่ส่งเสียงปะทุนั้นยังไม่สลายตัวไป หากใครไปคาดว่าคงต้องถูกไฟฟ้านั่นไปด้วยเช่นกัน
ระหว่างนี้ซือหม่าโยวหลินได้หยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งเดินเข้าไปแล้ว ก่อนจะคลุมลงบนร่างซือหม่าโยวเย่ว์เบาๆ
“จะให้นอนอยู่กลางแจ้งเช่นนี้คงไม่ดี พวกเรากางกระโจมให้นางสักหลังเถิด” เว่ยจือฉีพูด
จากนั้นทุกคนก็กางกระโจมล้อมรอบซือหม่าโยวเย่ว์ ซึ่งปกคลุมเธอเอาไว้ภายในได้พอดี
หลังจากที่พวกซือหม่าไท่แน่ใจว่าซือหม่าโยวเย่ว์ไม่เป็นไรแล้วจึงกลับไปก่อน เหลือเพียงแค่พวกซือหม่าโยวฉิงไว้ดูแลเธอที่นี่
หลังจากที่คนขอ
