แต่รอยยิ้มของอูหลิงอวี่ก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว จากนั้นกลิ่นอายก็เยียบเย็นลงอย่างช้าๆ กลายเป็นไม่พอใจอย่างที่สุด!
หลังจากที่เจ้าเด็กนี่พลิกตำราเล่มนั้นแล้วก็ยังไม่เงยหน้าขึ้นมาอีกเลย!
ไม่ส่งสายตาให้เขาเลยแม้แต่แวบเดียว…
เขาจ้องมองนาง จ้องมองอยู่ตลอดเวลา จนในที่สุดคนผู้หนึ่งก็ทนไม่ไหว จึงเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า “ท่านหิวแล้วมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงไม่ยอมกิน เอาแต่จ้องข้าทำไม”
อูหลิงอวี่นึกเสียใจขึ้นมาบ้างแล้วที่ให้สิ่งนี้กับนาง อยากจะไปดึงกลับมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“เจ้าเอาแต่ดูมันจนไม่ยอมมองข้าแล้วน่ะสิ” เขาตำหนิ “ข้ากับมัน อะไรน่าดูกว่ากัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์อดกลอกตาใส่เขามิได้ เปรียบเทียบตัวเองกับตำราว่าอะไรน่าดูกว่ากัน เขานี่มันช่างเหลือทนนัก!
“มันน่าดูกว่าท่าน” เธอตอบอย่างสัตย์จริง
“มันน่าดูเท่าข้าหรือไร” อูหลิงอวี่น้ำเสียงเย็นชา เขามองตำราเล่มนั้นราวกับมองศัตรูก็มิปาน
ซือหม่าโยวเย่ว์เหลือบมองเขาแล้วเก็บตำราลงไป เพื่อเลี่ยงไม่ให้เจ้าคนผู้นี้ฉีกทึ้งมัน
“ท่านจะกินหรือไม่ หากไม่กิน ข้าก็จะเก็บข้าวของแล้วนะ”
“กินสิ ทำไมจะไม่กินเล่า ข้ายังกินไม่อิ่มเลยนะ” อูหลิงอวี่เห็นนางเก็บตำราลง
