ไป จึงกินโจ๊กต่ออย่างพึงพอใจ
เมื่อกินโจ๊กหมดแล้ว เขาก็อ้างเหตุผลที่ร่างกายอ่อนแอ ให้ซือหม่าโยวเย่ว์กางกระโจมให้เขา และเตรียมที่นอนให้เขาพักผ่อน
ซือหม่าโยวเย่ว์คิดจะพูดว่าไม่ได้ แต่เมื่อเห็นเขาอ่อนแอเช่นนี้ ก็ยังยอมตามใจเขา
ก็คิดเสียว่าเขาเป็นเด็กน้อยเหมือนเสี่ยวถูแล้วกัน!
กางกระโจม ปูที่หลับที่นอน และพยุงเขาไปพักผ่อน หลังจากนั้นจึงเตรียมจะจากไป เพื่อกลับไปอ่านตำราของตนต่อ
แต่เห็นได้ชัดว่าบางคนไม่อยากให้เธอจากไป ประเดี๋ยวก็ให้เธอทำโน่นทำนี่ ก็เพื่อไม่ให้เธอจากไป
ในที่สุดเธอจึงอาละวาดอย่างทนไม่ไหว “อูหลิงอวี่ ถ้าหากท่านยังไม่ทำตัวปกติกับข้า ข้าก็จะโยนท่านทิ้งไว้ที่นี่แล้วกลับไปเองละนะ”
เธอเห็นแก่ที่เขาได้รับบาดเจ็บเพราะเธอมาตลอด ถึงได้พยายามอดทนแล้วอดทนอีกกับคำขอของเขา คิดไม่ถึงว่าเจ้าคนผู้นี้ได้คืบจะเอาศอก!
อูหลิงอวี่เห็นซือหม่าโยวเย่ว์โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ จึงได้เก็บความคิดของตนเอาไว้ก่อน แล้วเอ่ยว่า “ข้าจะไม่ขอให้เจ้าทำอะไรให้อีกแล้ว เจ้านั่งอ่านตำราบนม้านั่งก็แล้วกัน”
ซือหม่าโยวเย่ว์กลอกตาใส่เขาแล้วนั่งลงบนม้านั่งข้างๆ ก่อนจะหยิบตำราค่ายกลออกมาเริ่มอ่าน
อูหลิงอวี่เห็นเธออ่านหนั
