งสืออย่างสงบจึงไม่แกล้งเธออีก เขานั่งสมาธิฟื้นฟูวิญญาณของตน
ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้จะกินยาวิเศษที่ซือหม่าโยวเย่ว์ให้ลงไปแล้ว ทั้งยังกินน้ำทิพย์วิญญาณลงไปหยดหนึ่งด้วย แต่วิญญาณก็ยังคงอ่อนแออย่างยิ่ง ตอนนี้ควรจะหล่อเลี้ยงให้ดีๆ ได้แล้ว
จากนั้นคนหนึ่งจึงนั่งบำเพ็ญอยู่บนเตียง ส่วนอีกคนก็นั่งอ่านตำราอยู่บนม้านั่งอย่างเงียบสงบ ไม่รบกวนซึ่งกันและกัน
ดำเนินไปเช่นนี้นานสิบวัน
ภายในสิบวันนี้คนของตระกูลซือหม่าก็เคยคิดจะตามหาซือหม่าโยวเย่ว์ แต่กลับไม่รู้เลยว่าที่แท้แล้วนางอยู่ที่ไหนในตอนนี้ และหลังจากที่ซือหม่าโยวหลินผู้รู้ที่อยู่ของนางไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงเก็บหยกก้อนนั้นกลับเข้าไป
ตอนที่นางถูกพาตัวไปนั้นย่อมขัดขืนได้อย่างแน่นอน แต่นางกลับปล่อยให้อีกฝ่ายพาตัวนางไป
นางต้องมีเหตุผลของนางเองแน่
สิบวันให้หลัง อูหลิงอวี่ก็ลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรก เมื่อมองไปก็เห็นเงาร่างตั้งอกตั้งใจของซือหม่าโยวเย่ว์ มุมปากจึงยกเป็นรอยยิ้มจางๆ
“เสร็จแล้วหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์เงยหน้าขึ้นถาม
“อืม” อูหลิงอวี่ลงมาแล้วเดินมาที่ข้างกายเธอก่อนจะจับเส้นผมปอยหนึ่งของเธอเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “เจ้าอยู่ที่นี่ตลอดหลายวันนี้
