ังนั้นเขาจึงฉวยโอกาสเข้าไปได้ ผลาญทำลายวิญญาณของข้า ช่วงชิงร่างกายข้า ให้ข้ากลายเป็นเขา ตอนนี้เขาให้อำนาจมากมายกับข้าก็เพื่อวางแผนสำหรับอำนาจของเขาในภายหน้า”
ซือหม่าโยวเย่ว์พูดอย่างตกใจว่า “ในเมื่อท่านรู้ แล้วเหตุใดจึงไม่ออกมาจากตำหนักผู้วิเศษเล่า มิใช่ว่าหุบเขามารเทพจะไม่มีปัญญาต่อกรกับตำหนักผู้วิเศษเสียหน่อย ท่านกลับไปแล้วเขา าก็ไม่กล้าทำอะไรท่านหรอก”
“ที่ข้าไม่กลับไปเพราะข้ามีความคิดว่าจะไม่กลับไปน่ะสิ” อูหลิงอวี่พูด “เขาอยากจะคิดบัญชีกับข้าก็คิดบัญชีได้อย่างนั้นหรือ”
เขาพูดด้วยท่าทีสงบอย่างยิ่ง แต่ซือหม่าโยวเย่ว์กลับฟังออกถึงความอาฆาตและความมั่นใจในตัวเองอย่างยิ่งในน้ำเสียงนั้น
“เช่นนั้นท่านคงมีวิธีจัดการของท่านเองแล้ว พอถึงเวลานั้นก็อย่าคว้าน้ำเหลวเสียล่ะ” เธอก็มิได้พูดอะไรมากอีก “ท่านอาจารย์รู้หรือไม่”
“ไม่รู้หรอก ถ้าหากรู้เข้า คาดว่าคงโมโหจนกระทืบเท้าเร่าๆ แน่ เขาไม่เห็นด้วยกับการที่ข้าไปยังตำหนักผู้วิเศษมาโดยตลอด เป็นข้าเองที่ยืนกราน” อูหลิงอวี่พูด “ดังนั้นเจ้าต้อง งช่วยข้ารักษาความลับด้วยล่ะ”
แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงยืนกรานเช่นนั้น แต่เธอรู้ว่าเขาน่าจะเข้าใจดีว่าตัวเองทำ
