ซือหม่าไท่เห็นสีหน้าของซือหม่าโยวเย่ว์ก็รู้ว่าเธอมีความคิดบางอย่าง แต่ก็มิได้ถามเซ้าซี้
ถ้าหากความคิดนี้ใช้ได้ นางก็คงพูดออกมาเอง ถ้าหากใช้ไม่ได้ ถามไปนางก็ไม่บอกอยู่ดี
ดูเหมือนว่านางจะเย็นชาไม่สนใจเรื่องของตระกูล แต่ขอเพียงแค่ได้รับการยอมรับจากนางแล้วเธอก็จะพยายามช่วยเหลือตระกูลอย่างสุดความสามารถ
ดังนั้นตอนที่เพิ่งมาถึงตระกูลซือหม่า ถึงแม้ว่าจะไม่ฟังไม่ถามเรื่องของตระกูล และไม่เคยคิดถึงอนาคตของตระกูล ต่อให้มียาวิเศษร้อยโคจร แต่ก็ไม่เคยมอบให้กับคนในตระกูลมาก่อนเลย
แต่ตอนนี้ซือหม่าโยวเย่ว์ผ่านประสบการณ์กับทุกคนมามากมายถึงเพียงนี้ ยอมรับตระกูลนี้แล้ว ทั้งยังคิดว่าจะยกระดับพรสวรรค์ของคนวัยเยาว์ เพราะคนวัยเยาว์ก็คืออนาคตของตระกูล
หลังจากที่ซือหม่าโยวเย่ว์เขียนตำรับยาพื้นบ้านของยาวิเศษร้อยโคจรเรียบร้อยแล้วจึงมอบให้กับผู้อาวุโสหลี่พลางถามว่า “ตระกูลของเรามีนักหลอมยามากน้อยเพียงใด”
ผู้อาวุโสหลี่ไม่รู้ว่าซือหม่าโยวเย่ว์ถามเรื่องนี้ไปทำไม แต่ก็ยังระงับความตื่นเต้นในใจเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “ตระกูลหลี่ของข้ามากันสามร้อยคน ในบรรดานั้นมีนักหลอมยาหนึ่งร้อย
