อูหลิงอวี่ยังคงไม่พูดไม่จา เพียงแค่จ้องมองเธอเท่านั้น
ซือหม่าโยวเย่ว์คร้านจะสนใจเขา เตรียมจะเดินผ่านเขากลับเรือนไปจัดการกับตำราและทรัพยากรเหล่านั้น แต่ตอนที่เดินไปถึงข้างกายเขา กลับถูกเขาคว้าแขนเอาไว้ เธอยังไม่ทันพูดอะไรก ก็ถูกคนโอบเอวพาเหินทะยานขึ้นไปทั้งตัว
“อูหลิงอวี่ ท่านทำอะไรน่ะ!” เธอคิดไม่ถึงว่าเขาจะมาไม้นี้ ชิงตัวเธอมาจากตระกูลในที่รโหฐาน
คนในตระกูลได้ยินเสียงตะโกนของเธอ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นเธอถูกบุรุษผู้หนึ่งจับตัวไป
“แย่แล้ว โยวเย่ว์ถูกคนชิงตัวไป!”
“พวกเรารีบไปช่วยนางเร็วเข้า!”
“เอ๊ะ… คนเล่า”
คนเหล่านั้นเพียงแค่หายใจสองครั้ง แต่กลับมองไม่เห็นร่างพวกเขาสองคนกลางอากาศอีกต่อไป
“นั่นสิ เพิ่งบินออกไปเมื่อครู่ ไฉนจึงไม่เห็นเงาแล้วเล่า”
“พวกเขาบินไปทางไหนกันน่ะ”
เป่ยกงถังออกมาจากห้อง เมื่อเห็นผู้คนยืนกันอยู่เต็มท้องฟ้า จึงเอ่ยว่า “ไม่เป็นไรหรอก พวกท่านกลับมาเถิด”
“แล้วโยวเย่ว์เล่า”
“นางไม่เป็นไรหรอกน่า นางบอกเอาไว้ว่าจะกลับมาเอง” พอพูดจบนางก็กลับเข้าไปในห้องของตน
คนเหล่านั้นมองหน้ากันไปมา ไม่รู้ว่าคนไปไหนเสียแล้ว จะไล่ตามไปไ
