ความอลหม่านตรงทางเข้าย่อมดึงดูดความสนใจของผู้อื่นอยู่แล้ว ซือหม่าไท่และบรรดาผู้อาวุโสทั้งหลายได้ยินเสียงตกใจและสงสัยที่ดังขึ้นเรื่อยๆ มาจากทางนั้นและเห็นว่าคนเหล่านั้นต่างพากันลุกขึ้นยืน คนจำนวนไม่น้อยออกันอยู่ที่ช่องประตูจนวุ่นวายกันไปทั้งบริเวณทางเข้า
“ทางนั้นมีอะไรกันหรือ” ซือหม่าไท่ถามพลางขมวดคิ้ว
ไม่รู้จักกฎระเบียบกันเกินไปแล้ว มาออกันวุ่นวายอยู่ตรงทางเข้าได้อย่างไรกัน
ที่แท้แล้วเกิดอะไรขึ้นตรงนั้นกันแน่
“ดูเหมือนว่าจะมีคนเข้ามานะขอรับ” หั่วจือเหยียนมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น
“มีคนเข้ามาเอะอะอะไรกัน!” ประมุขตระกูลหลี่ผู้ซึ่งตอนนี้คือผู้อาวุโสสามเอ่ยด้วยสีหน้าดำทะมึน
“ดูเหมือนว่าจะเป็นพวกพี่โยวหลินมากันแล้วล่ะ” หั่วจือเหยียนมองเห็นซือหม่าโยวหลินที่อยู่ท่ามกลางฝูงชนจึงเอ่ยขึ้น
“ข้าได้ยินเสียงของโยวเย่ว์แล้ว ดูเหมือนว่าพวกเขาจะถูกทุกคนรุมล้อมตอนที่เข้ามาน่ะสิ” ซือหม่าหลินพูด
“คนเหล่านั้นมิได้หวาดกลัวโยวเย่ว์เหลือเกินหรอกหรือ เหตุใดตอนนี้เมื่อพวกเขาเข้ามา คนเหล่านี้จึงไปรุมล้อมอีกเล่า ไม่กลัวว่าจะไปเข้าตาเขาหรอกหรือ” ผู้อาวุโสหั่วพูดยิ้มๆ พร้อมกันนั้นก็ส่งสัญญาณให้หั่วจือเหยียนนั่งลง
ในเมื่อค
