ลานบ้าน ถึงขนาดที่ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของเจ้าอ้วนชวีเลยทีเดียว
ผลตอบรับเช่นนี้มิได้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของซือหม่าโยวเย่ว์เลย เธอยิ้มให้พวกเขาแล้วเอ่ยว่า “ไปกันเถิด ล่าช้าถึงเพียงนี้แล้ว หากยังไม่ไปอีกก็จะสายแล้วนะ”
เสียงของเธอดึงสติของทุกคนกลับมา ยังไม่ทันพูดอะไร เสียงของซือหม่าโยวหลินก็ดังแว่วมา
“เหตุใดพวกท่านยัง…”
เมื่อเห็นเงาร่างสีแดงเพลิงที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็ตะลึงงันไปเสียแล้ว จนลืมเอ่ยวาจาที่เหลือไปเสียอย่างนั้น
