นค้าและขุมอำนาจที่ตระกูลอี้หลินต้องดูแลเหล่านั้นเอาไว้
ซือหม่าโยวเย่ว์มองดูล้วนเป็นสถานที่ที่อยู่ไม่ห่างจากละแวกรอบๆ เมืองโม่มากนัก ส่วนสถานที่ที่อยู่ห่างไกลออกไปต่างถูกสองตระกูลแบ่งกันไป
หลังจากดูเสร็จแล้วเธอก็ชื่นชมกับความใส่ใจรายละเอียดของอีกฝ่าย รู้ว่าพวกเขาไม่ได้มีกำลังคนมากนัก จึงได้ยกส่วนที่ใกล้ให้กับพวกเขาเพื่อความสะดวกในการดูแลในภายภาคหน้า
หนึ่งเดือนให้หลัง ตระกูลอี้หลินก็เข้าที่เข้าทางอย่างเป็นทางการ เรื่องต่างๆ ล้วนอยู่ในความควบคุม ร้านค้าเหล่านั้นก็กลับมาเปิดกิจการใหม่อีกครั้ง
แน่นอนว่าเบื้องหลังเรื่องนี้จะขาดการสนับสนุนจากสองตระกูลอันดับหนึ่งไปไม่ได้เลย
วันนี้ซือหม่าโยวเย่ว์ได้เรียกพบซือหม่าไท่และประมุขตระกูลหั่ว รวมทั้งผู้ที่ไปถึงระดับจ้าววิญญาณขั้นสุดยอดคนอื่นๆ ของตระกูลมา
“โยวเย่ว์ ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการที่นั่นอีกมาก เจ้าเรียกพวกเรามาทำไมหรือ” ซือหม่าไท่มองบางคนที่นั่งจิบชาอย่างสบายๆ อยู่ที่มุมหนึ่งของห้องรับแขกอย่างไม่พอใจ
เจ้าคนผู้นี้รู้จักโยนงานให้ตนไปทำ เห็นๆ กันอยู่ว่าเขาทำได้ดีกว่า เร็วกว่า แต่ก็ยังไม่ยอมขยับตัว ช่างไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสเอาเสียเลย!
ซือหม่าโยว
