ัดวางเอาไว้นั่นเอง!
เมื่อมองท่าทีสงบนิ่งของอวิ๋นจิ่นเว่ย ไม่เห็นความตื่นตระหนกที่พวกตนบุกโจมตีอย่างฉับพลันเลยสักนิดเดียว หัวใจก็เต้นระรัว ลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างแผ่กระจายออกมา
แต่เมื่อนึกถึงว่าคนของตระกูลอวิ๋นกลับมาไม่ทันจริงๆ พวกเขามั่นใจในข้อมูลนี้ได้ จึงทำให้จิตใจสงบลง
แต่ความเคลื่อนไหวต่อมาของอวิ๋นจิ่นเว่ยทำให้เขาเหมือนร่วงหล่นลงไปในบ่อน้ำแข็ง
เห็นเพียงว่าอวิ๋นจิ่นเว่ยโบกมือ ระดับเทพกลุ่มหนึ่งก็ทะยานขึ้นมา มีราวๆ สิบคนเท่านั้น
“ระดับเทพไม่กี่คนแค่นี้ก็คิดจะสู้กับพวกเราแล้วหรือ” ผู้วิเศษไม่เห็นคนตระกูลอวิ๋นอยู่ในสายตาเลย
อวิ๋นจิ่นเว่ยแย้มยิ้มแล้วพูดว่า “พวกเจ้าดูด้านหลังพวกเจ้าสิ”
คนของตำหนักผู้วิเศษหันหน้าไปก็เห็นสัตว์อสูรเหนือเทพฝูงหนึ่งและสัตว์อสูรเทพระดับสูงที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อใดอยู่ด้านหลัง และกำลังล้อมพวกเขาเอาไว้
“สัตว์อสูรเหนือเทพยี่สิบตน!” รองเจ้าตำหนักผู้นั้นสีหน้าดำทะมึนขึ้นมาในทันใด
แค่สัตว์อสูรเหนือเทพเหล่านี้ก็ล้างผลาญพวกเขาได้แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีคนตระกูลอวิ๋นเหล่านั้นอีก
“มีสัตว์อสูรเหนือเทพมากมายถึงเพียงนี้ได้อย่างไรกัน!” ผู้วิเศษเห็นหมาป่าหิมะที่ล้อมพวกตนเ
