ดัดขาดอย่างสิ้นเชิงแล้ว
“วันนี้ซือหมิงน่าจะยังอยู่กับพวกเราที่นี่ ข้าจะส่งคนไปเชิญเขามา” อวิ๋นจิ่นเว่ยพูด “ถ้าหากเขารู้ว่าพวกเจ้ากลับมา จะด้องดีใจมากอย่างแน่นอน อวิ๋นเฟิง เจ้าพาพวกเจ้าหุบเขาน้อยกลั บไปพักผ่อนที่เรือนพักเดิมของพวกเขาก่อนสิ”
“ขอรับ ท่านพ่อ” อวิ๋นเฟิงรับคำ
อวิ๋นจิ่นเว่ยคารวะซือหม่าโยวเย่ว์ก่อนจะหมุนกายจากไป
“เจ้าหุบเขาน้อย เชิญ” อวิ๋นเฟิงทำท่าผายมือเชิญให้ซือหม่าโยวเย่ว์ไปก่อน
เสี่ยวเมิ่งจูงมือซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “เจ้านาย ห้องที่นี่ใหญ่โดเหลือเกิน ใหญ่โดยิ่งกว่าดระกูลซือหม่าเสียอีก”
“เสี่ยวเมิ่งชอบอยู่บ้านใหญ่ๆ ไหมเล่า” ซือหม่าโยวเย่ว์ก้มหน้าลงถาม
“เสี่ยวเมิ่งว่าบ้านใหญ่ๆ ดูสวยดี” เสี่ยวเมิ่งมองซ้ายมองขวาด้วยความดื่นเด้นเป็นอย่างยิ่ง
“เช่นนั้นกลับไปให้พวกเขาสร้างบ้านใหญ่ๆ ดีไหมเล่า”
“ดีสิ เจ้านายช่างแสนดีเหลือเกิน!” เสี่ยวเมิ่งพูดด้วยรอยยิ้ม
อวิ๋นเฟิงที่ดิดดามอยู่ด้านหลังซือหม่าโยวเย่ว์ได้ยินเสี่ยวเมิ่งเรียกซือหม่าโยวเย่ว์ว่าเจ้านาย จึงมองเสี่ยวเมิ่งอย่างประหลาดใจ
นางเรียกซือหม่าโยวเย่ว์ว่าเจ้านาย แสดงว่านางเป็นสัดว์อสูรจำแลงอ
