“โยวเย่ว์ พวกเขาเป็นอะไรกันไปหมดน่ะ” พวกซือหม่าเลี่ยเห็นคนเหล่านั้นล้มลงไปกันหมดจึงมองเธออย่างตกใจ
“ซือหม่าไท่ ท่านทำอะไรกับพวกเราน่ะ!” บรรดาผู้ที่มิได้ล้มลงหมดสติตะคอกใส่ซือหม่าไท่
ซือหม่าไท่เองก็ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น เขามองซือหม่าโยวเย่ว์ด้วยสีหน้าประหลาดใจ
และในขณะนี้เอง เว่ยจือฉีและซือหม่าโยวหยางที่กระจายตัวอยู่ในฝูงชนก็หยิบขวดยาลักษณะเดียวกันออกมาเปิดจุกขวดออก
“ตึง…”
“ตึง…”
ผู้คนล้มลงอย่างต่อเนื่อง ทำให้คนที่ไม่รู้เรื่องราวเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ
ถ้าหากคนของตระกูลซือหม่าต้องการทำอะไรกับพวกเขา ตอนนี้พวกเขาล้วนไม่มีแรงต่อต้านเลยแม้แต่นิดเดียว!
ซือหม่าโยวเย่ว์มองเหล่าประมุขตระกูลที่โกรธแค้นพลางเอ่ยว่า “พวกท่านวางใจเถิด รอให้พวกท่านฟื้นขึ้นมา พวกท่านก็จะอยู่ที่ดินแดนไร้กลิ่นอายแล้วล่ะ เพียงแต่กระบวนการนี้จำเป ป็นต้องเป็นความลับ ดังนั้นจึงต้องล่วงเกินพวกท่านสักหน่อย”
บรรดาประมุขตระกูลเหล่านั้นยังอยากพูดอะไรบางอย่าง ทว่าแม้กระทั่งพวกเขาเองก็ยังมิอาจต้านทานกลิ่นลวงวิญญาณของซือหม่าโยวเย่ว์ได้เลย แต่ละคนล้มลงตา
