มๆ กัน แม้กระทั่งคนของตระ ะกูลซือหม่าก็มิใช่ข้อยกเว้น
สุดท้ายนอกจากพวกซือหม่าโยวหยางไม่กี่คนที่กินยาถอนพิษลงไปก่อนล่วงหน้าจึงมิได้หมดสติ ก็เหลือเพียงแค่อวิ๋นอี้และมารเฒ่าแล้ว
มารเฒ่ามองดูผู้คนเต็มภูเขาแล้วพูดว่า “เจ้าคิดจะพาตัวพวกเขาไปเช่นไร”
“เรื่องนี้ง่ายดายนัก” ซือหม่าโยวเย่ว์โบกมือคราหนึ่ง ผู้คนบนภูเขาทั้งหลายก็ถูกเธอเก็บเข้าไปภายในเจดีย์วิญญาณ
“นี่คือสมบัติล้ำค่าอันใดกัน” มารเฒ่าถามอย่างตกใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้มพลางนำคนที่เหลือเข้าไป
ปฏิกิริยาของมารเฒ่าเมื่อเข้ามาสู่เจดีย์วิญญาณก็มิได้แตกต่างจากผู้อื่น เขาพรั่นพรึงไม่น้อย แต่เขาได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางพูดว่า “คิดไม่ถึงว่า าเจ้าจะมีสมบัติชิ้นนี้อยู่ด้วย ไม่เลว ไม่เลวเลย”
“ท่านเจ้าหุบเขารอง ท่านไม่รู้หรอกว่าเวลาของที่นี่เคลื่อนตัวเร็วกว่าข้างนอกมากพอสมควรทีเดียว ข้างนอกหนึ่งวันเท่ากับข้างในสิบวันเลยล่ะ” อวิ๋นอี้พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาแล้วยั
