อกมา
โอวหยางเฟยเห็นผู้มาเยือนจึงร้องเรียกอย่างตกใจ “ท่านแม่!”
ซางมู่อวี่ทะยานเข้ามา เมื่อเห็นว่าโอวหยางเฟยยังอยู่ จึงพูดอย่างดีใจว่า “โชคดีที่เจ้ายังไม่ไป”
“ท่านแม่ เหตุใดท่านจึงมาได้เล่า” โอวหยางเฟยถาม
ซางมู่อวี่มองบุตรชายของตนด้วยความรักใคร่พลางเอ่ยว่า “ท่านพ่อท่านแม่ข้ามีบุตรธิดามากมาย แต่แม่มีเจ้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวเท่านั้น!”
“ท่านแม่ ท่านจะไปจากที่นี่พร้อมข้าใช่หรือไม่” โอวหยางเฟยถามอย่างตื่นเต้นดีใจ
ซางมู่อวี่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ
ตอนที่โอวหยางเฟยกลับมาบอกข่าวนางเรื่องจะไปจากที่นี่ นางลังเลเป็นอย่างมากจริงๆ เพราะตระกูลของตนไม่อยากไป ทำให้นางไม่คิดจะจากไปในตอนนั้น
แต่หลังจากที่โอวหยางเฟยจากไปแล้ว นางก็นึกขึ้นมาได้ว่าจะมิได้พบบุตรชายของตนอีกตลอดกาล นางจึงนึกเสียใจขึ้นมา ก่อนจะไล่ตามมาภายใต้การสนับสนุนของมารดาตน
ยังดีที่ตามมาทัน
ชั่วขณะที่ได้เห็นโอวหยางเฟย หัวใจที่ลอยคว้างมาโดยตลอดก็คลายลง ดูเหมือนการที่นางตัดสินใจตามมานั้นจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว
“โยวเย่ว์” โอวหยางเฟยมองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างดีใจ
ซือหม่าโยวเย่ว์แย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่ท่านป้าไปกับพวกเราอีกแล้ว ใน
