หม่าได้”
“พวกเรา… พวกเราต้องคิดดูก่อน” ลู่หมิงพูด
ไม่พูดไม่ได้ว่านี่คือโอกาสอันดีในการพัฒนา แต่พวกเขาก็ยังลังเลที่จะไปจากสถานที่ที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก
“พวกเจ้าไตร่ตรองดูให้ดีแล้วกัน อีกสองวันพวกเราจะมาใหม่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางลุกขึ้นยืนแล้วไปจากเมืองวิเศษพร้อมกับเป่ยกงถัง
ทั้งสองไปยังเทือกเขาหมื่นอสูร หลังออกไปไม่นานก็เข้าไปภายในเจดีย์วิญญาณ อยู่ในนั้นสิบวันแล้วถึงค่อยออกมา
ตอนที่พวกเขาได้เห็นพี่น้องตระกูลลู่ วาจาประโยคแรกของลู่หมิงก็คือ “พวกเราจะไปกับพวกเจ้าด้วย”
พวกเขาไม่มีอะไรให้ห่วงที่นี่ ความจริงแล้วขอเพียงแค่พี่น้องอยู่ด้วยกัน จะอยู่ที่ไหนก็เหมือนกันทั้งสิ้น
“ข้าต้องไปแจ้งที่สมาคมสักหน่อย” ลู่หมิงพูด
“ได้ อีกครึ่งวันพวกเราค่อยเดินทางกัน” ซือหม่าโยวเย่ว์เอ่ย
พวกลู่หย่วนจัดการเรื่องราวในบ้าน ลู่หมิงไปบอกที่สมาคมว่าจะจากไป ส่วนซือหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังจิบชาสนทนากันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้านอย่างเงียบเชียบ
ครึ่งวันให้หลัง พวกเขาก็ไปจากเมืองวิเศษ
ที่ใต้เขาภาพมังกร ภายในหมอกดำหนาทึบนั้น ดวงตาคู่หนึ่งลืมตาขึ้นอย่างเงียบงัน รอจน
