อหม่าโยวเย่ว์และเป่ยกงถังนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้านพลางสนทนากับพวกลู่ยวน ถามถึงชีวิตความเป็นอยู่ในช่วงที่ผ่านมาของพวกเขา
ไม่นานนักลู่หมิงก็กลับมา เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์ เขาก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่
ซือหม่าโยวเย่ว์ยิ้มแล้วพูดว่า “ในเมื่อพวกเจ้าพี่น้องมากันครบแล้ว ข้าก็จะพูดถึงเจตนาที่ข้ามาในคราวนี้แล้วนะ พวกเจ้าน่าจะได้ยินเรื่องที่ตระกูลซือหม่าอพยพไปจากเมืองวิเศษ แล้วกระมัง”
“ใช่” พวกลู่หย่วนพยักหน้า
“เรื่องเป็นเช่นนี้ พวกเราตระกูลซือหม่าวางแผนจะไปจากดินแดนแห่งนี้ อพยพไปใช้ชีวิตที่ดินแดนอีกแห่ง ข้าจึงอยากลองถามพวกเจ้าดูว่าอยากไปจากที่นี่พร้อมกับพวกเราหรือไม่” ซือหม่าโ โยวเย่ว์พูด
“ไปจากที่นี่หรือ” พี่น้องตระกูลลู่มองซือหม่าโยวเย่ว์อย่างตกใจ แต่ไหนแต่ไรพวกเขาก็ไม่เคยคิดจะไปจากดินแดนแห่งนี้เลย
ซือหม่าโยวเย่ว์เล่าความแตกต่างระหว่างดินแดนทั้งสองแห่งให้ฟังอย่างง่ายๆ หลังจากนั้นจึงพูดว่า “ลู่หมิง เจ้าหลอมยาวิเศษได้ หากไปที่นั่น พวกเจ้าก็ใช้ชีวิตอยู่กับคนของตระกูลซือ
