ว่าจะไปได้เมื่อใด แต่กลับไม่มีใครกล้าถาม
ซือหม่าโยวเย่ว์กลับไม่รีบร้อน เธอรั้งอยู่ในเรือนของตัวเอง ง่วนอยู่กับเครื่องยาทั้งวันเพื่อหลอมเป็นผงแป้งอะไรบางอย่าง โดยมองข้ามสายตาของคนเหล่านั้นไป
ผ่านไปอีกสิบกว่าวัน มารเฒ่าจึงค่อยๆ กระย่องกระแย่งมา เมื่อเขามาถึงก็จ้องมองเสี่ยวเมิ่งที่กำลังเล่นกับซือหม่าโยวเย่ว์อยู่ในเรือน
เสี่ยวเมิ่งรับสัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่ามีคนมา กำลังคิดจะเริ่มต้นโจมตี ก็ถูกซือหม่าโยวเย่ว์หยุดเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “นั่นคือท่านอาจารย์ อย่าได้กลัวไปเลย”
มารเฒ่ามาที่ข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์ เขามองเสี่ยวเมิ่งแล้วพูดว่า “ขึ้นไปที่นั่นเพื่อรับสัตว์มารความมืดนี่มาอย่างนั้นหรือ”
“เก็บมาจากพื้นสมุทรน่ะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “มิได้บอกให้ท่านมาให้เร็วหน่อยหรอกหรือ ลากยาวมาเนิ่นนานถึงเพียงนี้ได้”
“ติดเรื่องบางอย่างทำให้ล่าช้าน่ะสิ” มารเฒ่าพูด “เตรียมตัวกันเสร็จแล้วหรือยังเล่า”
“เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ไปกันเถิด ข้าจะพาท่านไปพบพวกเขา” ซือหม่าโยวเย่ว์จูงมือเสี่ยวเมิ่งออกไปข้างนอก ให้ซือหม่าไท่รวบรวมคนทั้งหมดขึ้นมา
มารเฒ่าเห็นคนบนภูเขาทั้งหลายจึงเบ้ปากแล้วเอ่ยว่า “คนมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ ข้าไ
