ม่มีปัญญาสร้างอุโมงค์ทางเดินที่มั่นคงสำหรับรองรับคนทั้งหมดนี่หรอกนะ”
“ข้ารู้น่า” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด ทุกครั้งเธอก็เห็นว่าหลังจากที่พวกเขาเข้าไปในอุโมงค์ทางเดินได้ไม่นาน อุโมงค์ทางเดินนั้นก็ปิดตัวลงแล้ว รู้ดีว่าอุโมงค์ทางเดินมิอาจคงอยู่ได ด้นานนัก
“รู้ทั้งรู้แล้วเจ้ายังให้ข้าพาคนมากมายเช่นนี้ไปอีกหรือ” มารเฒ่าถลึงตาใส่เธอทีหนึ่ง
“ข้าก็มิได้บอกว่าจะให้พวกเขาเดินบนอุโมงค์ทางเดินกันหมดเสียหน่อยนี่” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางหยิบเอาขวดยาใบหนึ่งออกมา กลิ่นหอมขุมหนึ่งโชยมา ผู้คนบริเวณรอบๆ ที่ได้กลิ่นน นี้ต่างล้มลงหมดสติบนพื้น
