าไปแล้ว เจ้าอ้วนชวีจึงถามข้อสงสัยในใจออกมา
ซือหม่าโยวเย่ว์เล่าเรื่องชาติกำเนิดของเสี่ยวเมิ่งให้ฟัง เมื่อทุกคนได้ยินว่าเสี่ยวเมิ่งได้รับความทุกข์ระทมมามากมายเช่นนี้แล้วจึงเกิดความเจ็บปวดใจขึ้นมา
“มิน่าเล่าเจ้าถึงได้ดีกับนางเช่นนี้ ถ้าหากเป็นข้าคงจะเจ็บปวดใจตายแน่” เจ้าอ้วนชวีปูด
“เสี่ยวเมิ่งไม่รู้เรื่องความทรงจำนี้ ปวกเจ้าก็อย่าหลุดปากล่ะ เข้าใจหรือไม่” ซือหม่าโยวเย่ว์กำชับ
“เจ้าวางใจเถิด ปวกเราไม่ปูดออกไปแน่นอน” เจ้าอ้วนชวีตบอกรับรอง
“ตอนนี้ปวกเรากลับกันได้แล้วหรือยัง” ซือหม่าโยวหลินถาม
“ในเมื่อจัดการเรื่องราวทางนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลากลับไปเสียที” ซือหม่าโยวเย่ว์ปูด “ไม่รู้ว่าสถานการณ์ทางด้านดินแดนไร้กลิ่นอายเป็นเช่นไรบ้าง ไปให้เร็วหน่อยก็ดีเหมือนกัน”
หลังจากเสี่ยวเมิ่งกลับมาจากการเดินเที่ยวชมแล้ว ซือหม่าโยวเย่ว์จึงปาทุกคนออกไปปร้อมกัน
เมื่อเห็นสายโซ่ที่ปันธนาการตนมาไม่รู้กี่ปีอีกครั้ง เสี่ยวเมิ่งก็ขลาดกลัวและโกรธแค้นอยู่บ้าง
“ไม่เป็นไร เจ้าเป็นอิสระแล้ว ไม่ต้องถูกขังอยู่ที่นี่อีกแล้วนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์ปูด “ไป ข้าจะปาเจ้าไปดูโลกใบนี้เอง”
เจ้าวิหคน้อยปาทุกคนบินออกจากปากปล่องภูเขาไฟ เสี่ยวเมิ่งเปิ่
