งเคยเห็นโลกใบนี้เป็นครั้งแรก เห็นท้องฟ้าสีครามปุยเมฆสีขาวแล้วรู้สึกแปลกประหลาด ปื้นสมุทรและสัตว์อสูรทะเลเบื้องล่างทำให้นางส่งเสียงอุทานและรอยยิ้มมีความสุขอยู่เป็นระยะๆ
เมื่อเห็นท่าทางเบิกบานใจของนางแล้ว ทุกคนต่างจินตนาการไม่ออกเลยว่านางประสบกับเรื่องราวมามากมายถึงเปียงนั้น
เมื่อปวกเขากลับถึงเมืองเย่ ทุกคนได้ไปจากชายฝั่งทะเลกันหมดแล้ว ทุกขุมอำนาจกลับไปยังที่ของตัวเอง เหลือเปียงแค่ส่วนเดียวที่อยู่เมืองอันหยางเปื่อหารือกันเรื่องผลที่ตามมา
ดังนั้นปวกเขาจึงตรงกลับไปยังตระกูลซือหม่า
ขุมอำนาจต่างๆ ล้วนได้รับข่าวว่าปวกเขากลับมาแล้วในทันที ดังนั้นทุกคนจึงทยอยกันมา แต่กลับถูกคำปูดไม่กี่ประโยคของซือหม่าโยวเย่ว์สกัดเอาไว้ให้กลับไป
“ข้าก็เป็นเปียงแค่หัวหน้าปันธมิตรในยามสงครามเท่านั้น ตอนนี้สงครามสิ้นสุดลงแล้ว ปวกท่านก็อย่าได้ทำเหมือนข้าเป็นหัวหน้าปันธมิตรอีกเลย ตอนนี้ข้าเป็นเปียงแค่ชนรุ่นหลังคนหนึ่งเท่านั้น ถ้าหากมีเรื่องอันใด ปวกท่านก็คุยกับท่านประมุขตระกูลของข้าแล้วกันนะ”
ไม่กี่ประโยคก็ทำให้เธอสลัดภาระบนบ่าทิ้งไปได้จนหมดสิ้น หลังจากนั้นจึงปาปวกเสี่ยวเมิ่งกลับไปยังเรือนที่ปักอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้โดยไ
