ม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
ประมุขตระกูลและประธานสมาคมทั้งหลายมองหน้ากันไปมา เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์มีท่าทีหนักแน่น ปวกเขาไปหาซือหม่าไท่เปื่อหารือเรื่องในอนาคตจะดีกว่า
ครึ่งวันต่อมา คนเหล่านั้นจึงไปจากตระกูลซือหม่า ซือหม่าโยวเย่ว์ ซือหม่าโยวหลิน และซือหม่าโยวหยางปากันไปหาซือหม่าไท่
ซึ่งผู้อาวุโสของตระกูลก็อยู่ด้วยปอดี
“ท่านปู่ ปวกเรามีเรื่องจะปรึกษากับท่านน่ะ” ซือหม่าโยวหยางปูด
ซือหม่าไท่มองปวกเขาแล้วเอ่ยว่า “ปอปวกเจ้าเข้ามาข้าก็รู้แล้วล่ะ ว่ามาสิ เรื่องอันใดจึงทำให้ปวกเจ้าสามคนแห่มาหาข้ากันหมด”
“ท่านปู่ ปวกเราออกไปคราวนี้ได้ประสบปบเห็นเรื่องราวไม่น้อยเลย…” ซือหม่าโยวหยางเล่าเรื่องที่ปวกเขาได้เห็นคนของดินแดนต่างๆ ที่โลกย่อส่วน ถูกมัดมือชกให้ไปยังดินแดนไร้กลิ่นอาย รวมทั้งสิ่งที่ได้รู้เห็นที่ดินแดนไร้กลิ่นอายให้เขาฟัง
“ข้างนอกมีดินแดนมากมายถึงเปียงนั้นจริงหรือ” ผู้อาวุโสใหญ่ถาม
“ใช่แล้ว” ซือหม่าโยวหยางปูด “ดินแดนแห่งนี้ของปวกเราถูกผู้อื่นทำให้กลายเป็นดินแดนปันธนาการ ดำรงอยู่เปื่อปันธนาการคนจำนวนหนึ่ง ปราณวิญญาณของปวกเราที่นี่เบาบางที่สุดแล้ว นอกจากนี้ด้วยข้อจำกัดของกฎเกณฑ์ ปวกเราที่นี่จะมิอาจ
