ั้นกลมแป๋ว มิได้เต็มไปด้วยความกระหายเลือดและแววเข่นฆ่าเหมือนกับเผ่ามารอื่นๆ แต่กลับดูแล้วใสบริสุทธิ์เป็นอย่างยิ่ง
กีบเท้าทั้งสี่ของม้าน้อยถูกโซ่เหล็กแปดเส้นพันธนาการเอาไว้ ปลายอีกด้านของโซ่เหล็กล้วนทะลุเข้าไปในกำแพง เกี่ยวพันกันไปมากลางอากาศ
“นั่นก็คือราชันมารผู้นั้นหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองหมัวซาอย่างไม่อยากเชื่อ
“น่าจะใช่กระมัง ก่อนหน้านี้ตอนที่แม่ทัพมารผู้นั้นลงมาก็มิได้เห็นร่างจริงของมัน ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเจ้านี่” หมัวซาพูด
“เจ้ารู้จักมันหรือ” เพลิงชาดถาม
“ไม่รู้จักมันหรอก แต่รู้จักบรรพบุรุษของมัน” หมัวซาพูด “เผ่าพันธุ์สัตว์อสูรแห่งฝันร้ายมีบุญคุณต่อข้า ดูท่าทางวันนี้คงจะกินมันมิได้เสียแล้วสิ”
“นี่คือสัตว์อสูรแห่งฝันร้ายในตำนานอย่างนั้นหรือ มิได้ว่ากันว่าสัตว์อสูรแห่งฝันร้ายเป็นสัตว์อสูรที่ดุร้ายมากหรืออย่างไร” ซือหม่าโยวเย่ว์มองเจ้าม้าน้อย ดวงตาของมันเผยแว ววขลาดกลัวเพราะเห็นพวกซือหม่าโยวเย่ว์
ท่าทางน่ารักน่าชังนั้นไม่เหมือนกับเผ่ามารเลยแม้แต่น้อย
หมัวซาลอยเข้าไปมองเจ้าม้าน้อยตัวนั้นอย่างละเอียดก่อนจะลอยกลับมาแล้วพู
