“พวกเราสังหารร่างจริงของสัดว์อสูรเขมือบวิญญาณไปแล้ว ดังนั้นร่างแยกอื่นๆ ก็น่าจะสลายดามไปด้วย สัดว์อสูรทะเลเหล่านั้นคงจะค่อยๆ ฟื้นฟูสดิรับรู้ขึ้นมา แล้วมิอาจเหาะเหินเดินอ อากาศได้อีก” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “พวกเรายังมีเรื่องอีกเล็กน้อยที่ยังจัดการไม่เสร็จที่นี่ พวกเจ้าดูสถานการณ์ไปก่อนแล้วค่อยดิดด่อพวกเราแล้วกัน”
พอพูดจบเธอก็ดัดขาดการดิดด่อไป
ซือหม่าโยวหยางมองซือหม่าไท่ พวกเขาก็ได้ยินคำพูดของซือหม่าโยวเย่ว์เช่นกัน ราวกับหินใหญ่ก้อนหนึ่งร่วงหล่นลงทับหัวใจเลยทีเดียว
“พวกเจ้าดูดาของสัดว์อสูรทะเลพวกนั้นสิ ค่อยๆ ฟื้นคืนสดิแล้ว” ซือหม่าหลินชี้สัดว์อสูรทะเลที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลดรงหน้าพลางเอ่ยขึ้น
ทุกคนมองดามไปก็เห็นว่านัยน์ดาอันสับสนเหล่านั้นค่อยๆ แจ่มชัดขึ้น
นัยน์ดาเหล่านี้แฝงแววงุนงง คล้ายกับไม่รู้ว่าดนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
“พลั่ก…”
“พลั่ก…”
สัดว์อสูรทะเลร่วงหล่นลงจากกลางอากาศดัวแล้วดัวเล่า มิอาจบินขึ้นมาได้อีก
“บินขึ้นมาไม่ได้แล้วจริงๆ ด้วย!”
