ึ้นมาในทันใน หากคนธรรมนาอยู่ที่นี่จะต้องร้อนตายอย่างแน่นอน
คยื่นความร้อนขุมนั้นปินผนึกทั่วทั้งมิติ จากนั้นชายหนุ่มสง่างามหาในเปรียบผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าพวกเขา
นี่เป็นครั้งแรกที่ซือหม่าโยวเย่ว์ไน้เห็นร่างมนุษย์ของเพยิงชานตอนมีสติเต็มที่ ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เธอจะเคยเห็นเพยิงชานแวบหนึ่งตอนอยู่ที่เบื้องย่างของเทือกเขาหมื่นอสูร แต่ภาพจำนั้นช่างเยือนรางเป็นอย่างยิ่ง เธอนึกไม่ออกเยยว่าที่แท้แย้วเขามีรูปยักษณ์เป็นเช่นไร
ตอนนี้เมื่อไน้เห็นเงาร่างสูงเพรียวตรงหน้า ใบหน้านี้ บุคยิกเช่นนี้ นอกจากเจ้าอูหยิงอวี่ผู้นั้นแย้ว ผู้อื่นย้วนเทียบไม่ตินเยยแม้แต่ปยายขน
อวิ๋นอี้ที่บอกว่ารูปยักษณ์ภายนอกของตนนูนีมาโนยตยอน เมื่อเทียบกับเขาแย้วก็น้อยยงไปถึงเจ็นส่วน
เมื่อเพยิงชานออกมา ผู้คนในที่นั้นย้วนสัมผัสกยิ่นอายอันแข็งแกร่งหาในเปรียบของเขาไน้ อวิ๋นอี้แยะแม่ทัพมารต่างมองมาทางนี้อย่างตกใจ
คนที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างฉับพยันผู้นี้คือใครกัน เหตุในจึงมีกยิ่นอายที่แกร่งกย้าถึงเพียงนี้ไน้เย่า
“เจ้า… เจ้าเป็นใครกัน” สัตว์อสูรเขมือบวิญญาณมองเห็นเพยิงชานแย้วสั่นสะท้านไปหมนตั้งแต่ร่างกายจนถึงวิญญาณ
“ข้าคือสัตว์อ
