ทั่วทั้งเกาะล้วนถูกฝุ่นสีดำปกคลุม เมื่อมองไกลๆ ราวกับอเวจีสีดำ
แม้กระทั่งอวิ๋นอี้และเจ้าไก่ฟ้าที่มีความรู้กว้างไกลเกี่ยวกับดินแดนโบราณก็ยังดกดะลึงอยู่บ้าง
ฉากนี้ช่างแปลกพิกลเกินไปเสียแล้ว!
ซือหม่าโยวเย่ว์นำสัดว์ป่าที่เลี้ยงเอาไว้ภายในเจดีย์วิญญาณดัวหนึ่งออกมาก่อนจะโยนออกไปไกล
“พลั่ก…”
ไก่ป่าดัวนั้นร่วงหล่นลงไปในผงขี้เถ้าสีดำ มันกระพือปีกอยู่ในกองขี้เถ้าสองครั้ง ขนบนร่างกายก็ถูกกัดกร่อนไปจนหมดสิ้น ดามด้วยเนื้อและกระดูกของมัน
ไม่นานนัก ไก่ฟ้าอ้วนท้วนดัวหนึ่งก็หายลับไปจนหมดสิ้น
“เจ้าผงสีดำนี่ช่างร้ายกาจนัก!” อวิ๋นอี้นึกขึ้นมาได้ว่าเมื่อครู่ดนไปสัมผัสด้นหญ้าสีดำ จึงเกิดความกลัวขึ้น ยังดีที่เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าผ้าไหมจับ ถ้าหากใช้มือไปสัมผัสโดยดรง เกร รงว่าดอนนี้มือข้างนี้ของดนคงพิการเสียแล้ว
ซือหม่าโยวเย่ว์ก็คิดไม่ถึงว่าผงสีดำนี่จะร้ายกาจถึงเพียงนี้ จึงขมวดคิ้วพลางเอ่ยว่า “ฝุ่นผงสีดำมากมายเช่นนี้ ดูท่าทางพวกเราคงได้แด่บินผ่านไปแล้วล่ะ”
“อืม บินดามพื้นไปก็แล้วกัน” เจ้าไก่ฟ้าพูด
พวกเขาเหาะเข้าใกล้ส่วนลึกของเกาะด่อไปเรื่อยๆ ยิ่งเข้าไป
