“ใช่แล้ว เป็นเจดีย์วิญญาณที่ข้าได้รับมา สิ่งมีชีวิตสามารถอาศัยอยู่ภายในนี้ได้ แล้วยังสามารถเพาะปลูกสมุนไพรได้ด้วย” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดพลางพยักหน้า
“เจ้าไปได้สิ่งล้ำค่าเช่นนี้มาได้อย่างไรกัน” บรรพชนน่าหลานยากจะเก็บงำความตื่นเต้นในใจเอาไว้ได้ ริ้วรอยบนใบหน้ายิ่งลึกขึ้นเพราะรอยยิ้ม
“ท่านไม่ต้องสนใจเรื่องนี้หรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์มองบรรพชนน่าหลานด้วยรอยยิ้มเย็นชา
ยายเฒ่าผู้นี้กำลังคิดไม่ดีกับตนอยู่จริงๆ แต่นางไม่รู้หรอกว่าตนพานางเข้ามาแล้วไม่คิดจะให้นางออกไปอีก
“อืมๆ ไม่ถามแล้วๆ” บรรพชนน่าหลานอมยิ้มพูด
พอถึงเวลาที่ตนได้สิ่งที่ต้องการมาไว้ในมือแล้ว ก่อนหน้านี้จะเป็นของใครแล้วจะสำคัญตรงไหนกันเล่า
แต่บางทีอาจเป็นเพราะก่อนหน้านี้นางไม่ชอบยิ้ม ดังนั้นตอนนี้เมื่อยิ้มขึ้นมาแล้วจึงทำให้คนรู้สึกเหมือนรอยยิ้มนั้นแฝงเลศนัยบางอย่าง
“บรรพชนน่าหลาน ท่านคงมิได้กำลังคิดไม่ดีกับสมบัติชิ้นนี้ของโยวเย่ว์อยู่กระมัง” เจ้าอ้วนชวีมองใบหน้ายับย่นของนางแล้วพูดอย่างรังเกียจ
“จะเป็นไปได้อย่างไรกัน นี่คือสมบัติล้ำค่าของหัวหน้าพันธมิตร ข้าจะกล้าคิดไม่ดีได้อย่างไรกันเล่า” บรรพชนน่าหลานรีบปฏิเสธ
ตอนนี้พวกเขายังมีสัตว์อสูรเห
