นือเทพอยู่ ต่อให้ตนมีความคิดเช่นนี้ก็มิอาจแสดงออกมาได้อยู่ดี
“อันที่จริงต่อให้ท่านคิดไม่ดีกับข้าจริงๆ ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูดด้วยรอยยิ้ม
บรรพชนน่าหลานหัวใจสั่นสะท้าน เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีอย่างหนึ่งขึ้นมาในใจ
และคำพูดต่อมาของซือหม่าโยวเย่ว์ก็ยืนยันว่าสิ่งที่นางรู้สึกนั้นถูกต้อง
“ไม่ว่าท่านจะคิดร้ายกับข้าหรือไม่ ในเมื่อให้ท่านเข้ามาแล้ว ข้าก็ไม่คิดจะให้ท่านออกไปอีก ความคิดทั้งหมดของท่านก็คิดได้ถึงเพียงแค่วันนี้เท่านั้นแหละ” ซือหม่าโยวเย่ว์มองนา างด้วยแววตาอาฆาต
บรรพชนน่าหลานจ้องมองซือหม่าโยวเย่ว์พลางเอ่ยว่า “เจ้าคิดจะสังหารข้าอย่างนั้นหรือ เจ้าอย่าลืมสิว่าข้าเป็นถึงบรรพชนของตระกูลน่าหลาน ส่วนเจ้าเป็นเพียงแค่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำน นมเท่านั้น! หากเจ้ากล้าลงมือกับข้า ตระกูลน่าหลานเราก็มิใช่ไร้มือเท้า! มาดูกันว่าพอถึงเวลานั้นแล้วเจ้าจะแก้ตัวกับทั้งดินแดนว่าอย่างไร!”
“พูดเสียราวกับว่าตัวเองสำคัญหนักหนาอย่างนั้นแหละ” เจ้าอ้วนชวีค่อนแคะ
“ข้าก็แค่บอกว่าตอนที่ท่านกำลังสืบ
