หาข้อเท็จจริงอยู่แล้วไม่ทันระวัง จึงถูกสัตว์อสูรเขมือบวิญญาณกินไป หรือตอนที่ถูกสัตว์อสูรทะเลล้อมแล้วไม่ทันระวังจึงถูกสัตว์อสูรทะเลกินเส สีย…” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “ท่านคิดว่าคนเหล่านั้นจะสงสัยข้าหรือไม่เล่า”
บรรพชนน่าหลานถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว แล้วฝืนข่มใจให้สงบมองซือหม่าโยวเย่ว์
“ถึงแม้ว่าข้าเคยคิดอยากเป็นหัวหน้าพันธมิตร แต่ตอนที่ผู้อื่นบอกว่าอยากให้เจ้าเป็นข้าก็มิได้ว่าอะไร เหตุใดเจ้าจึงอยากสังหารข้าเล่า หรือเจ้าแค่อยากจะปิดปากมิให้ผู้อื่นล่วงรู เกี่ยวกับสมบัติล้ำค่านี้เท่านั้น”
“ใช่ แล้วก็ไม่ใช่” ซือหม่าโยวเย่ว์ตอบนางอย่างใจดี “เหมือนที่พูดกันว่า ไม่เปิดเผยความมั่งมี ตอนนี้ท่านรู้ถึงสมบัติของข้าแล้ว ก็ย่อมมิอาจให้ท่านแพร่ออกสู่ภายนอกได้มิใช่หรือ อ”
“แต่เขาก็เข้ามาเช่นกันนี่” บรรพชนน่าหลานชี้อวิ๋นอี้
“อวิ๋นอี้เป็นคนของข้า ข้าเชื่อใจเขา ย่อมต้องพาเขาเข้ามาได้อยู่แล้วสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์พูด “แต่ท่า
