นนั้นไม่เหมือนกัน ท่านคือศัตรูของข้า แล้วข้าจะยังปล่อยให้ท่านมีชีวิตรอ อดออกไปอีกได้อย่างไรเล่า”
“ซือหม่าโยวเย่ว์ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะใจคอโหดเหี้ยมเช่นนี้!” บรรพชนน่าหลานด่าทอ
“ใจคอโหดเหี้ยมหรือ” ซือหม่าโยวเย่ว์ไม่โกรธ แต่กลับยิ้มอย่างมีความสุขยิ่งขึ้น “จะไม่ใจคอโหดเหี้ยมกับศัตรูของตนได้อย่างไร ไม่อย่างนั้นจะรอให้ผู้อื่นหันมาแว้งกัดหรือแทงข้างหลัง ตนอย่างนั้นหรือ ค่อยว่ากันเถิด ตอนที่ตระกูลน่าหลานของพวกท่านต้องการสังหารข้า ก็ต้องคิดถึงช่วงเวลานี้เอาไว้ด้วยสิ”
หัวใจของบรรพชนน่าหลานจมดิ่งลง เมื่อเห็นซือหม่าโยวเย่ว์เป็นเช่นนี้ วันนี้ตนคงเคราะห์ร้ายมากกว่าเคราะห์ดีแล้วจริงๆ
เรื่องที่ตระกูลน่าหลานสังหารซือหม่าโยวเย่ว์ในตอนนั้น นางเองก็มาได้ยินจากคนในตระกูลในภายหลัง แต่ตอนนั้นซือหม่าโยวเย่ว์มิได้เอาเรื่องพวกเขา ดังนั้นพวกเขาจึงคิดว่าซือหม่า าโยวเย่ว์ไม่รู้เรื่องนี้ และคิดว่าเรื่องนี้ผ่านพ้นไปแล้ว
คิดไม่ถึงว่าซือหม่าโยวเ
