ย่ว์จะยังจดจำแค้นนี้เอาไว้!
นางมองไปรอบทิศ ไม่รู้ว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร ยิ่งปล่อยเอาไว้ต่อไป หัวใจของนางก็ยิ่งตื่นตระหนก
“มาถึงที่นี่แล้ว ท่านก็อย่าได้คิดจะหนีรอดอีกเลย เจ้าวิญญาณน้อย พาตัวนางไปให้เชียนอินเล่นสนุกหน่อยสิ” ซือหม่าโยวเย่ว์ออกคำสั่ง
เจ้าวิญญาณน้อยปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศก่อนจะดีดนิ้วคราหนึ่ง บรรพชนน่าหลานก็หายลับไป ไม่นานนัก เสียงคร่ำครวญก็ดังแว่วมา
ซือหม่าโยวเย่ว์มองอวิ๋นอี้พลางเอ่ยว่า “อวิ๋นอี้ เจ้าคงไม่พูดออกไปกระมัง”
อวิ๋นอี้แย้มยิ้มอย่างเกียจคร้านแล้วพูดว่า “เจ้าบอกแล้วว่าข้าเป็นคนของเจ้าแล้ว ข้าย่อมต้องคิดเผื่อเจ้าอยู่แล้วสิ”
คำพูดของเขาดูไร้สาระอยู่บ้าง แต่ซือหม่าโยวเย่ว์ก็เข้าใจดีว่าเขาไม่มีทางพูดออกไปอย่างแน่นอน
“ในเมื่อเป็นคนของข้าแล้ว ต่อไปก็ต้องเชื่อฟังคำพูดของข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ต้องการเจ้าแล้วนะ” เธอพูดตามวาจาของเขา
หมัวซาที่อยู่ในสร้อยข้อมือม่านถัวได้ยินคำสนทนาระหว่างคนทั้งสองแล้วขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว
คนของนางอย่างนั้นหรือ
วาจานี้ทำให้เขาไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง มีแรงกระตุ้นให้นึกอยากสังหารอวิ๋นอี้ขึ้นมา
“เจ้าหุบเขาน้อยอยากให้ข้าเชื่อฟังแล้วข้าจะไม่
