ฟังได้อย่างไร” อวิ๋นอี้มองเรือนที่อยู่ไกลออกไปแล้วเอ่ยว่า “นั่นคือที่พักของพวกเจ้าในยามปกติหรือ ข้าไปหาที่หย่อนขาสักห้องห หนึ่งด้วยแล้วกัน”
พอพูดจบเขาก็เดินตรงไปยังห้องนั้นจริงๆ แล้วเลือกห้องหนึ่งมาเป็นห้องของตนด้วยสติรู้ตัวดีอย่างยิ่ง
“ข้าไปดูหน่อยดีกว่า เพื่อเลี่ยงไม่ให้ห้องของพวกเราถูกชิงไป” เจ้าอ้วนชวีพูดแล้วเดินตามไปด้วย
เป่ยกงถังมายังข้างกายซือหม่าโยวเย่ว์แล้วมองไปทางเรือนเล็กนั้นพลางเอ่ยว่า “เจ้าวางใจหรือไม่”
“เขาไม่มีทางพูดหรอก” ซือหม่าโยวเย่ว์กล่าว “เดินทางกันมาต่อเนื่องยาวนานเช่นนี้ ทุกคนไปพักผ่อนกันก่อนเถิดนะ”
“ได้”
ทุกคนพักผ่อนกันหนึ่งวัน วันรุ่งขึ้นจึงมารวมตัวกันเพื่อหารือเรื่องสัตว์อสูรเขมือบวิญญาณ
เมื่ออวิ๋นอี้ได้รู้ว่าข้างนอกหนึ่งวันเท่ากับข้างในสิบวันก็ตกใจอย่างรุนแรง
มิน่าเล่า ไม่เจอพวกเขาไม่ถึงครึ่งปี พลังยุทธ์ของแต่ละคนจึงได้พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ ที่แท้ก็มีอาวุธเทพขี้โกงเช่นนี้อยู่นี่เอง!
ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจแล้วว่าต่อจากนี้จะคลุกคลีอยู่กับเจ้าหุบเขาน้อย ใช้อาวุธเทพขี้โกงนี้ยกระดับพื้นฐานและทักษะค
